حضرت ادریس (ع) اولین شخصی بود که لباس دوخت و خط نوشت.

پرنده ‏ای که در دربار حضرت سلیمان (ع) خدمت می‌کرد، (هدهد) نام داشت.

به حیوانی که از طرف خدا وحی شد، زنبور بود. (آیه 68 سوره نحل)

صحیفه سجادیه به خواهر قرآن معروف است.

رودکی، ناصرخسرو و حافظ شاعرانی بودند که در نوجوانی حافظ کل قرآن بودند.

سلمان فارسی اولین شخصی بود که سوره حمد را به زبان فارسی ترجمه کرد.

استاد محمود خلیل الحصری، اولین کسی بود که قرآن را به روش ترتیل خواند.

بهترین نوشیدنی که در قرآن ذکر شده، شیر می‌باشد.

بهترین خوردنی که در قرآن ذکر شده، عسل می‌باشد.

کمترین حرفی که در قرآن بکار رفته، حرف (ظاء) می‌باشد.

بزرگ‌ترین عدد در سوره صافات آیه 147 آمده که صد هزار می‌باشد.

آیه ‏ای که سر بریده امام حسین (ع) در شام تلاوت نمود، آیه 9 سوره کهف می‌باشد.

در آیه 6 سوره مائده، مراحل وضو بیان شده است.

حضرت سلیمان نخستین شخصی بود که «بسم الله الرحمن الرحیم» نوشت.

حضرت موسی (ع) داماد حضرت شعیب (ع) بود.

در قرآن مجید پانزده آیه سجده دار وجود دارد که بعد از شنیدن یا خواندن چهار آیه آن سجده واجب می شود وباید سجده کرد، یازده آیه دیگر سجده مستحبی است،یعنی اگر سجده نکنی هم اشکالی ندارد.
سجده های واجب
1- آیه 15 سوره سجده (الجُرُزْ و یا اَلْمَضاجِعْ)
2- آیه 37 سوره فصلت
3- آخرین آیه سوره نَجم
4- آخرین آیه سوره عَلَقْ.

کسانی که به گرد آوری قرآن در زمان رسول اکرم (ص) اقدام کرده اند عبارتند از:
علی بن ابیطالب (ع)
معاذ بن جبل
زید بن ثابت
اُبَّی بن کعب
ابوزید ثابت بن زید بن نعمان

 

نوشت افزاری که معمولاً در ابتدا آیات قرآن را بر آن می نوشته اند

1- اَقْتاب: درآن زمـان معـمولاً چوبهایی می ساختند که تقـریباً پهن و صاف باشد، و آن را جهت سـوار شدن بر پشت شتران می گـذاشتند. این چوبها به جهت قسمت صاف و مناسبی کـه داشت، گاهـی جهت نوشتن مطالب گوناگون از جمله بعضی از آیات قـرآن بـه کـار می رفته است که اینگونه چـوبها را اَقتـاب می گفته ا ند.
2- اَکْتاف: جمع "کِتْف" به معنای استخوان شانه است در آن ادوار نیز گاهی این استخوانها را به گونه ای قرار می دادند که پس از خشک شدن آماده برای نوشتن باشد.
3- حَریرْ: نـوعی پارچه بوده است که به جهت دوامی که داشته، آیـات قـرآن را روی آن می گذاشتند.
4- رَق: نوعی برگ سفید یا پوست نازک و لطیفی بوده که از آن جهت کتابت قرآن استفاده می کرده اند.
5- سِجِلْ: این کلمه به معنی عهدنامه وکتیبه است که قضات صورت دعاوی و احکام شرعیه را برآن می نوشتند.
6- صُحُف: این هم یک نوع برگ نازک بوده که جهت نگاشتن و نویسندگی مفید و روی آن کتابت میکرده اند.
7- عَسَبْ : این لغت به معنای چوب درخت خرما ست،که دارای برگهای پهن و مناسبی بوده است و جهت کتابت آیات و موارد دیگر از آن استفاده می کرده اند.
8- قِرطاسْ: این واژه به معنای کاغذ است در آن ایام لوحه هایی ازکاغذ وجود داشته که در نگارش آیات خدا از آنها استفاده می کرده اند این لغت در قرآن نیز آمده است.
9 - قَـلَمْ: این کلمه در چهار آیه از سُوَر قرآن بیان گشته و از آنجا که وسیله مهمی درآموزش و آموختن علوم و شناساندن هستی و جهان آفرینش است، خداوند تبارک و تعالی آن را با اهمیت شمرده و حتی به آن سوگند خورده است و سوره ای از سور قرآن را نیز به آن اختصاص داده است.
 10- مِداد: این لغت نیز بیانگر نوعی نوشت ابزار است به معنی مرکـّب که در قـرآن نیز ذکـر شده است.