مکان قبر قاتلین امامان شیعه(علیهم السلام)
- قبر ابن ملجم قاتل امام علی امیرالمومنین (علیه السلام) :
ابن بطوطه مینویسد: هنگامی که به کوفه مسافرت کردم، در غربی جبانه کوفه، در زمینی سرتاسر سفید، زمینی بسیار سیاه دیدم و از روی کنجکاوی علت آن را پرسیدم، و چون به تحقیق مشغول شدم مردم آن دیار گفتند: این جا قبر ابن ملجم، قاتل حضرت علی(ع) است و عادت اهل کوفه این است که هر سال هیزم زیادی در سر قبر ابن ملجم جمع میکنند و به مدت ۷ روز آنها را در این مکان میسوزانند.[1]
- قبر جعده قاتل امام حسن مجتبی(علیه السلام):
در مورد چگونگی مرگ و محل دفنش مطلبی نیافتیم.آنچه در مورد جعده از به شهادت رساندن امام حسن(علیه السلام) ذکر شده است این است: ابوالفرج مینویسد: معاویه به وعده مالی عمل کرد و برای جعده صدهزار درهم فرستاد اما برای ازدواج جعده با یزید رضایت نداد.[2] معاویه در این باره میگفت: میترسم آنچه را در مسموم کردن فرزند رسول خدا(ص) روا داشتی درباره فرزندم انجام دهی.[3]
- قبر شمر قاتل امام حسین(علیه السلام) به دستور یزید بن معاویه:
برای شمر قبری ذکر نشده است.
- قبر ولید بن عبدالملک قاتل امام سجاد(علیه السلام)
جنازه وی را بعد از مرگ در مقابر فرادیس یا بیرون بابالصغیر دمشق دفن کردند.[4]
- قبر ابراهیم بن ولید قاتل امام باقر(علیه السلام)
ابراهيم بن وليد پس از واگذارى امر خلافت به مروان حمار در شام زندگى می كرد. تا اين كه در سال ۱۳۲ قمرى با شكست مروان حمار در برابر جنبش عباسیان و سقوط شهر دمشق، وى به همراه بسيارى از امويان بدست انقلابيون عباسى كشته شد .[5]
- قبر منصور عباسی قاتل امام صادق(علیه السلام)
منصور عباسی، پس از بيست و دو سال خلافت، در ششم ذي حجّه سال ۱۵۸قمري، در بازگشت از مراسم حج، در مكاني به نام "بئر ميمون "به هلاكت رسيد و جنازه اش را به مكّه معظمه حمل كرده و در آنجا به خاك سپردند. [6]
- قبر هارون الرشید قاتل امام کاظم(علیه السلام)
وي بيش از ۲۳ سال در رأس خلافت و حكومت كشور پهناور اسلامي قرار داشت. سرانجام در سال هاي لشكركشي به شرق عالم اسلام، در اول جمادی الثانی و يا سوم و يا چهاردهم اين ماه در ۴۵ سالگي در ناحيه توس به هلاكت رسيد و پس از نماز فرزندش صالح بن هارون بر پيكر او، در روستاي سناباد مدفون گرديد.[7]
- قبر مأمون قاتل امام رضا(علیه السلام)
پس از مرگش به طرطوس كه هم اكنون طرطوس مي گويند، واقع در غرب شام و در ساحل درياي مديترانه به خاك سپردند. پس از وي، برادرش ابواسحاق، معروف به معتصم به خلافت رسيد.[8]
قبر او هم اکنون در طرسوس کنار مرز ترکیه و سوریه نزدیک دریا موجود است و از میان خلفای بنی عباس تنها قبر مأمون مانده است و قبور بقیه خلفا همه ویران شده اند و اثری از آنها نیست.
- قبر ام فضل قاتل امام جواد(علیه السلام) بدست معتصم عباسی
در مورد محل دفن این ملعونه مطلبی نیافتیم.
- قبر معتز قاتل امام هادی(علیه السالم)
در مورد محل دفن او مطلب مستندی نیافتیم.ولی در مورد مرگش اینگونه نقل شده است:
او پیوسته سرگردگان اتراک را می کشت تا در روز مبعث 255 ه عده ای به سرکردگی صالح بن وصیف دور معتز را گرفتند و توبیخ و سرزنش کردند و از او مطالبه اموال کردند و او را از حجره بیرون کشیدند و در افتاب گرم به پای داشتند که از شدت گرما تکیه بر یک پا می کرد و او را پیوسته می زدند تا اینکه در 27 رجب خود را از خلافت خلع کرد . سپس سه روز به او آب و غذا ندادند تا مرد و به قولی دیگر او را با آب جوش تنقیه کردند . بعضی گفته اند : او را پنج روز در گرمابه بدون اب و غذا حبس کردند و روز اخر آب نمک یا آب برفی به او دادند و به این سبب کشته شد .[9]
- قبر معتمد عباسی قاتل امام حسن عسکری(علیه السلام)
معتمد عباسي در 18 رجب سال 279 قمري در بغداد به كام مرگ گرفتار آمد وي را به سامرا منتقل كرده و در آن جا مدفون نمودند.[10]
پی نوشتها:
[1]. ابن بطوطه، محمد بن عبدالله، رحلة ابن بطوطة، تحفة النظار فی غرائب الأمصار و عجائب الأسفار، ریاض، اکادیمیه المملکه المغربیه.ج ۱، ص۱۶۷.
[2]. اصفهانی، ابوالفرج، مقاتل الطالبیین، نجف، مکتبةُ الحیدریة، ۱۳۸۵ق.، ص۴۸.
[3]. ابن ابی الحدید، شرح نهج البلاغه،دار احیاء الکتب العربیة، ۱۳۷۸ق.، ج ۱۶، ص۱۱.
[4]. عبدالرحمان ابنجوزی، المنتظم فیتاریخ الامم و الملوک، ج۷، ص۲۳، چاپ محمد عبدالقادر عطا و مصطفی عبدالقادر عطا، بیروت ۱۴۱۲/۱۹۹۲.
[5]. تاريخ ابن خلدون، ترجمه عبد المحمد آيتى، مؤسسه مطالعات و تحقيقات فرهنگى، چ اول، 1363ش.،ج2،ص: .182 . طبقات ناصرى، منهاج سراج (م بعد 658)، تحقيق عبد الحى حبيبى، تهران، دنياى كتاب، چ اول، 1363ش.،ج1،ص:101
[6]. تاريخ ابن خلدون ، ج۲، ص۳۱۹.
[7]. البدايةوالنهاية، أبو الفداء اسماعيل بن عمر بن كثير الدمشقى (م 774)، بيروت، دار الفكر، 1407/ 1986.،ج10،ص:221
[8]. وقايع الايام شيخ عباس قمي، ص ۳۱۲.
[9]. تاريخ ابن خلدون،ترجمه،ج2،ص:461
[10]. تاريخ ابن خلدون،ترجمه،ج2،ص:537
به نام دوستدار خوبی ها