و بهتر آن است كه حساب آن را با تسبيح ساخته از تربت حضرت حسين عليه السّلام نگاه دارد،و نگاه داشتن حساب تمام ذكرها با تسبيح ترتب حضرت حسين عليه السّلام مستحبّ است،و با خود داشتن تربت آن حضرت به طور پيوسته،مستحبّ و نگهدار از بلاها،و باعث ثواب بى‏انتهاست.

نقل شده:حضرت فاطمه عليها السّلام در ابتدا رشته‏ اى از پشم تابيده،و بر آن گره‏ ها زده بود،كه‏ به آن تسبيح مى‏گفتند،تا حضرت حمزة بن عبد المطلّب رضى اللّه عنه شهيد شد،پس حضرت فاطمه عليها السّلام از تربت قبر آن شهيد بزرگوار،خاك برگرفت، و تسبيح ساخت،و به آن خدا را تسبيح مى‏كرد،مردم نيز چنان كردند.چون حضرت امام حسين عليه السّلام (سید الشهدا) به شهادت رسيد،ساختن تسبيح و ذكر گفتن با آن از تربت آن امام مظلوم مستحبّ شد.

از حضرت صاحب الامر عليه السّلام روايت شده:هركه تسبيح تربت امام حسين عليه السّلام‏ را در دست داشته باشد،و ذكر را فراموش كند،ثواب ذكر براى او نوشته مى‏شود.

از حضرت صادق عليه السّلام نقل شده:تسبيح تربت‏ آن حضرت خود ذكر مى‏كند،بى ‏آنكه آدمى بگويد:و فرمود:يك ذكر،يا استغفار،كه با آن گفته مى‏شود،برابر با هفتاد ذكر است،كه با چيز ديگرى گفته شود،و اگر بدون ذكر بگرداند،به هر دانه هفت تسبيح براى او نوشته مى‏شود،و به روايت‏ ديگر،اگر با ذكر بگرداند،به ازاى هر دانه چهل حسنه براى او نوشته مى‏شود،

و روايت شده:حوريان بهشت،چون فرشته‏ اى‏ را مى‏بينند به زمين مى‏آيد،از او درخواست مى‏كنند كه تسبيح و تربت حضرت امام حسين عليه السّلام براى ما بياور.

در حديث‏ صحيح از حضرت موسى بن جعفر عليهما السّلام نقل شده:مؤمن مى‏بايد خالى از پنج چيز نباشد:مسواك،شانه،سجّاده‏ اى كه بر روى‏ آن نماز بجا آورد،و تسبيحى كه در آن سى‏ و چهار دانه باشد،و انگشتر عقيق.و ظاهر آن است كه تسبيح خام و پخته هر دو خوب‏ است،و خام بهتر است.از حضرت صادق عليه السّلام نقل شده:هركه با تسبيح تربت قبر امام حسين عليه السّلام يك تسبيح بگويد،حق‏ تعالى براى او چهارصد حسنه بنويسد،و چهارصد گناه از او محو كند،و چهارصد حاجت او را برآورد،و چهارصد درجه براى او بالا برد.و نيز روايت شده:مستحب است رشته تسبيح كبود باشد به رنگ آسمان،و از بعضى روايات استفاده مى‏شود،كه اگر زنان‏ عدد ذكر را به انگشتان خود بشمارند افضل است،ولى احاديث فضيلت تربت به طور مطلق اكثر و اقوى است.دوم:مستحب‏ است پس از سلام نماز واجب،سه مرتبه دست را تا روبروى صورت بلند كند و تا به زانو،يا نزديك زانو بازگرداند،و با هر مرتبه يك اللّه اكبر بگويد،چنان‏كه علىّ بن ابراهيم و سيّد ابن طاووس،و ابن بابويه،به سندهاى معتبر،از حضرت امام صادق عليه السّلام روايت‏ كرده‏ اند:مفضّل بن عمر از آن حضرت پرسيد:به چه علت نمازگزار،پس از سلام نماز سه مرتبه تكبير مى‏گويد و دست بر مى‏دارد؟فرمود: براى آن‏كه چون حضرت رسالت پناه صلى اللّه عليه و آله فتح مكه نمود،نماز ظهر را با اصحاب،كنار«حجر الأسود»بجا آورد،چون سلام نماز را به پايان برد،سه مرتبه تكبير فرمود،و با هر نوبت دست برداشت،آنگاه فرمود: لا اِلهَ اِلا اللَّهُ وَحْدَهُ وَحْدَهُ وَحْدَهُ اَنْجَزَ وَعْدَهُ وَنَصَرَ عَبْدَهُ وَاَعَزَّ جُنْدَهُ وَغَلَبَ الاَْحْزابَ وَحْدَهُ فَلَهُ الْمُلْكُ وَلَهُ الْحَمْدُ يُحْيى وَيُميتُ وَهُوَ عَلى كُلِّ شَىْءٍ قَديرٌ معبودى جز خدا نيست،يكتاست،يكتاست،يكتاست،به وعده ‏اش وفا كرد،و بنده‏ اش را يارى نمود،و سپاهش را نيرومند گرداند،و بر گروه هاى كفر به تنهايى چيره شد،پس فرمانروايى و ستايش براى اوست،زنده مى‏كند،و مى‏ميراند،و او بر هر چيز تواناست. آنگاه رو به جانب اصحاب كرد و فرمود:اين تكبير و اين دعا را،پس از هر نماز واجب ترك نكنيد چه هر كه پس از سلام نماز چنين كند،شكر نعمت خدا را بر تقويت اسلام و لشكر اسلام ادا كرده است.در حديث صحيح نقل شده:چون حضرت صادق عليه السّلام‏ از نماز فارغ مى‏شدند،دستها را بالاى سر مبارك خود بلند مى‏كردند،و دعا مى‏كردند.و از حضرت باقر عليه السّلام روايت شده: هر بنده‏ اى كه دستها را به سوى خدا بردارد،حق تعالى حيا مى‏كند،دستهاى او را خالى بازگرداند،بنابراين وقتى كه دعا مى‏كنيد،دستها را فرود نياوريد،مگر آن‏كه بر سر و روى خود بكشيد.سوم:كلينى به سند معتبر از حضرت باقر عليه السّلام روايت كرده‏ هركه پس از نماز واجب،پيش از آن‏كه پاهاى خود را بگرداند،سه مرتبه اين دعا را بخواند،خدا گناهان او را بيامرزد،هرچند در كثر مانند كف دريا باشند. اَسْتَغْفِرُ اللَّهَ الَّذى لا اِلهَ اِلاّ هُوَ الْحَىُّ الْقَيُّومُ ذُوالْجَلالِ وَالاِْكْرامِ وَاَتُوبُ اِلَيْهِ آمرزش مى‏طلبم از خدا،كه معبودى جز او نيست،زنده و به خود پاينده و صاحب بزرگى و بزرگوارى است و به سوى او باز مى‏گردم. و در روايات ديگر وارد شده:هركه اين استغفار را،هر روز بخواند، حق تعالى چهل گناه كبيره او را بيامرزد. چهارم:كلينى به سند معتبر از حضرت صادق عليه السّلام روايت كرده:اين دعا را پس از هر نماز ترك نكن: اُعيذُ نَفْسى وَما رَزَقَنى رَبّى بِاللَّهِ الْواحِدِ الصَّمَدِ الَّذى لَمْ يَلِدْ وَلَمْ يُولَدْ وَلَمْ يَكُنْ لَهُ كُفُوا اَحَدٌ وَاُعيذُ نَفْسى وَما رَزَقَنى رَبّى بِرَبِّ الْفَلَقِ مِنْ شَرِّ ما خَلَقَ وَمِنْ شِرِّ غاسِقٍ اِذا وَقَبَ وَمِنْ شَرِّ النَّفّاثاتِ فِى الْعُقَدِ وَمِنْ شَرِّ حاسِدٍ اِذا حَسَدَ وَاُعيذُ نَفْسى وَما رَزَقَنى رَبّى بِرَبِّ النّاسِ مَلِكِ النّاسِ اِلهِ النّاسِ مِنْ شَرِّ الْوَسْواسِ الْخَنّاسِ الَّذى يُوَسْوِسُ فى صُدُورِ النّاسِ مِنَ الْجِنَّةِ وَالنّاسِ خودم را و آنچه پروردگارم روزى‏ ام نموده پناه مى‏دهم به خداى يگانه بى‏نياز كه نزاده،و زاده نشده است،و احدى همتاى او نبوده،و خودم را و آنچه پروردگارم روزى ‏ام نموده،پناه‏ مى‏دهم،به پروردگار سپيده دم از هرچه آفريد،و از گزند شب تيره زمانى كه تاريكى‏ اش درآيد،و از شرّ دمندگان در گره ‏ها،و از شر حسود هنگامى كه حسد ورزد،خود را و آنچه پروردگارم روزى‏ ام نمود پناه مى‏دهم به پروردگار آدميان،فرمانده‏ آدميان،پرستيده آدميان،از گزند وسوسه‏ گر پنهانكار،كه وسوسه مى‏كند در سينه هاى مردم از جنّ،و آدمى. پنجم:شيخ كلينى به سند معتبر از على بن مهزيار روايت كرده:محمد بن ابراهيم به حضرت هادى عليه السّلام نوشت:اى سيّد من،اگر مصلحت مى‏دانى،دعايى به من بياموز،كه بعد از هر نماز بخوانم،تا حق تعالى به سبب آن،خير دنيا و آخرت را براى من‏ گرد آورد.آن حضرت در پاسخ او نوشت،مى‏گويى: اَعُوذُ بِوَجْهِكَ الْكَريمِ وَعِزَّتِكَ الَّتى لا تُرامُ وَقُدْرَتِكَ الَّتى لا يَمْتَنِعُ مِنْها شَىْءٌ مِنْ شَرِّ الدُّنْيا وَالاْخِرَةِ وَمِنْ شَرِّ الاَْوْجاعِ كُلِّها. پناه مى‏آورم به جلوه بزرگوارت،و عزّتت كه نسبت به آن سوءقصد نشود،و قدرتت كه چيزى از آن امتناع نورزد،از شر دنيا و آخرت،و از شرّ همه دردها. و در بعضى از روايات اين دنباله را دارد: وَلا حَوْلَ وَلا قُوَّةَ اِلاّ بِاللَّهِ الْعَلِىِّ الْعَظيمِ و جنبش و نيرويى نيست جز به خداى والاى بزرگ. ششم:كلينى و ابن بابويه به سندهاى صحيح و غير صحيح از حضرت باقر و صادق عليهما السّلام روايت كرده ‏اند:كمتر چيزى كه تو را پس از نماز واجب از دعا مجزى است، اين است كه بگويى: اَللّهُمَّ اِنّى اَسْئَلُكَ مِنْ كُلِّ خَيْرٍ اَحاطَ بِهِ عِلْمُكَ وَاَعُوذُ بِكَ مِنْ كُلِّ شَرِّ اَحاطَ بِهِ عِلْمُكَ اَللّهُمَّ اِنّى اَسْئَلُكَ عافِيَتَكَ فى اُمُورى كُلِّها وَاَعُوذُ بِكَ مِنْ خِزْىِ الدُّنْيا وَعَذابِ الاْخِرَةِ. خدايا از تو مى‏خواهم،از هر چيزى كه دانشت آن را فرا گرفته،و پناه مى‏ آورم به تو،از هر شرّى كه‏ دانشت آن را فرا گرفته است،خدايا سلامتى كامل را در همه امورم از تو مى‏خواهم،و به تو پناه مى‏آورم از خوارى‏ دنيا و عذاب آخرت. و در روايت ابن بابويه است : اَللّهُمَّ صَلِّ عَلى مُحَمَّدٍ وَآلِ مُحَمَّدٍ اَللّهُمَّ اِنّى اَسْئَلُكَ خدايا درود فرست بر محمّد و خاندان محمد. خدايا از تو مى‏خواهم. تا آخر دعا.هفتم،مستحبّ است نمازگزار چون از نماز فارغ شود،بگويد: اَللّهُمَّ صَلِّ عَلى مُحَمَّدٍ وَآلِ مُحَمَّدٍ وَاَجِرْنى مِنَ النّارِ وَاَدْخِلْنِى الْجَنَّةَ وَزَوِّجْنىِ الْحُورَ الْعينَ خدايا بر محمّد و خاندان محمّد درود فرست،و مرا از آتش امان ده،و وارد بهشت كن،و حور العين را به همسرى‏ام درآور، چنان‏كه در حديث معتبر از حضرت امير مؤمنان عليه السّلام نقل شده:بنده بايد از نماز فارغ نشود،تا از خدا بهشت را بخواهد،و از دوزخ‏ به او پناه برد،و نيز بخواهد كه حور العين را به همسرى او درآورد.